BELASTINGPARADIJS-KWESTIE MAAKT VAN GROTE MANNEN KLEINE KRABBELAARS

 

Rond de kwestie ‘Asilia’, Wopke Hoekstra’s investering in een vennootschap op de Britse Maagdeneilenden, hangt de geur van halve waarheden en hele leugens. Alleen al vanwege het feit dat we er pas in de nadagen van zijn minsterschap over vernamen dankzij een lek van de ‘Pandora-papers’. Toepasselijke benaming trouwens. Toen Pandora haar doos had geopend ontsnapten alle denkbare plagen. Eenmaal weer dichtgeklapt bleef alleen de hoop achter. Wopke zal die nog hard nodig hebben. 

 

Dat de minister van Financiën lang voordat hij tot zijn hoge ambt werd geroepen meedeed aan een fondsenwerving voor een ecologisch project van een vriend en oud-McKinsey collega spreekt in zijn voordeel. Dat hij 26.500 euro stak in aandelen in een rechtspersoon met winstoogmerk doet enigszins af aan het beeld van idealistische vriendendienst. Dat hij de waardevermeerdering op zijn inleg, die percentagegewijs aanzienlijk was -het ging immers om een kleine 5000 euro- niet schonk aan zijn behoeftige vriend, maar naar eigen zeggen doneerde aan een goed doel geeft te denken. Temeer daar de vriend hem, een week voordat Wopke Hoekstra minister werd, een grote vriendendienst bewees door die aandelen terug te kopen terwijl hij daarvoor amper tot niet de liquide middelen had. Toch deed de vriend het want "hij wilde Wopke’s ministerschap niet in de weg staan". Dat was toch wel een bonus van 5000 euro waard, lijkt me. 

 

Aandelen hals over kop de deur uit

Waarom zouden die aandelen, indien niet verkoopbaar aan anderen dan de initiatiefnemers, dat ministerschap eigenlijk hebben gedwarsboomd? In plaats van ze te verkopen had er ook voor gekozen kunnen worden het beheer ervan en de zeggenschap erover onder te brengen in een stichting met een van Hoekstra onafhankelijk stichtingsbestuur. Zo gaat het vaak met ministers. Er is geen verplichting je aandelen de deur uit te doen. Het is een keuze.

 

Dat die aandelen op stel en sprong van de hand moesten worden gedaan en dan ook nog aan een vriend die er eigenlijk het geld niet voor had, duidt erop dat Hoekstra op zijn klompen aanvoelde dat er gedonder van zou komen als bekend zou worden dat hij een beheers-BV had waarin aandelen waren ondergebracht in een vennootschap op de British Virgin Islands. Voor iedere minister is zoiets een slecht verhaal. Voor een minister van financiën een heel slecht verhaal. En voor een minister van financiën in een kabinet met een regeerakkoord dat zegt dat belastingparadijzen aangepakt moeten worden is het een totaal onverkoopbaar verhaal. Daarom moesten die aandelen als de wiedeweerga de deur uit en moesten de sporen naar deelname aan dubieuze constructies uitgewist worden. 

 

Belastingparadijs was bekend

Het verhaal van Hoekstra dat hij zich er niet van bewust was dat de vennootschap in een belastingparadijs ingeschreven stond is volstrekt ongeloofwaardig, al was het maar omdat andere aandeelhouders meldden dat wel degelijk geweten te hebben. Sterker nog, al in 2016 was er in de investeerdersclub discussie over, die niet werd afgerond omdat corona de rentabiliteit van de investering ondermijnde en men niet nog meer moeilijkheden wilde veroorzaken voor de Afrikaanse company.

 

Dat dit Hoekstra allemaal zou zijn ontgaan gelooft zelfs de kat niet. En als het wel zou kloppen is het een zorgwekkende aanwijzing dat de man ongeschikt is als minister van financiën. Als je van 26.500 euro spaargeld, toch geen klein bedrag, niet weet waar dat naartoe is gegaan kun je maar beter wegblijven bij de staatskas. Zulk roekeloos gedrag kan een minister zich niet veroorloven.

 

Rutte

Hoekstra claimde de minister-president te hebben geïnformeerd. Ook dat bleek niet te kloppen. Hij had het zaakje besproken met de landsadvocaat en ‘derhalve’ was de MP -op dat moment kabinetsformateur- op de hoogte. Ik kan mij niet voorstellen dat Rutte zelf alle rapportages van de landsadvocaat over alle kandidaat-bewindslieden heeft zitten lezen. Die moet er vanuit kunnen gaan dat de landsadvocaat hem expliciet wijst op relevante en zeker brisante kwesties. En dat anders de ondersteunende ambtenaren daar wel alert op zijn.

 

is er nog iets dat ik moet weten?”

Hoekstra moet van Rutte bovendien de standaard-vraag aan iedere kabinetskandidaat gekregen hebben “Is er nog iets dat ik moet weten en dat, indien het bekend wordt, aanleiding zou kunnen geven tot negatieve publiciteit?” Kennelijk heeft hij ‘nee’ geantwoord in plaats van te zeggen ”Ja, ik heb vorige week hals over kop mijn aandelen in een vennootschap op de British Virgin Islands van de hand gedaan”. Zou hij dat gezegd hebben was hij gegarandeerd geen minister van financiën geworden. Rutte neemt zulke afbreukrisico’s niet.

 

donatie

Interessant is de mededeling van Hoekstra dat hij de winst op zijn belegging had geschonken aan een goed doel, te weten kankeronderzoek. Welke stichting, vereniging of onderzoeksinstituut dat precies was zei hij er niet bij. Sterker nog, ook hierover lopen zijn lezingen uiteen. De ene keer zegt hij dat hij het was die dat geld overmaakte, de andere keer heet het dat hij de koper van zijn aandelen had verzocht het verschil tussen aan- en verkoopsom over te maken naar dat goede doel. De koper van die aandelen, tegenwoordig vooral actief in Zuid-Afrikaanse ‘start-up investments’ en aanpalende bezigheden, reageerde niet op de vraag of hij al dan niet het batig saldo namens Hoekstra aan een goed doel had overgemaakt. 

 

Om niet nog meer een zweem van draaierij en leugenachtigheid om zich heen te krijgen doet Hoekstra er verstandig aan de bewijzen van die donatie op tafel te leggen. Als hij dat zelf niet doet moeten Kamerleden het van hem eisen. Overigens laat Hoekstra met dat donatieverhaal blijken dat hij zelf ook aanvoelde dat de zaak stinkt en er enig welriekend aroma omheen moest komen te hangen door een staaltje weldoenerij. Een kunst die hij ongetwijfeld had afgekeken van oud-partijgenoot Sywert van Lienden die, eenmaal betrapt op een miljoenenzwendel, de filantroop ging uithangen met verhaaltjes over donaties aan kankerbestrijding. Waar we verder niets meer over vernamen.

 

ABN-AMRO

Tot slot nog even de president-commissaris van ABN-AMRO, de door Hoekstra benoemde Tom de Swaan. Ook die zat in de investeringen op het belastingparadijs. Zijn verweer was dat het niet zou gaan om een renderende belegging en hij zijn inleg van een halve ton zag als ‘gift’. Een gift aan een oud-collega van de bank, ter bevordering van het ecologisch verantwoorde toerisme. Zelden heb ik zo’n kletsverhaal gehoord. Ik ken mensen als De Swaan iets te goed om niet te weten dat alles wat zij doen altijd in het teken staat van waardevermeerdering, te beginnen met die van hun eigen geld. En dat achter mooie praatjes over maatschappelijke betrokkenheid en bijbehorende chique vennootschaps- en stichtingsbestuurslidmaatschappen, liefst in de culturele sector, altijd een materieel belang schuil gaat. Het begint met netwerken, het eindigt in profijtelijke deals.

 

Als zijn inleg in het Afrikaanse ecotoerisme een gift was, waarom die dan niet meteen onvoorwaardelijk overgeboekt aan het management van het safaribedrijf? De crux is dat hij zijn aandelen pas kwalificeerde als een gift, toen ze enerzijds door het inzakken van het safari-toerisme vanwege corona geen perspectief op rendement meer boden en er anderzijds gedonder over die investering kwam. Op 4 oktober 2021 liet De Swaan in een bericht aan de medewerkers van ABN-AMRO weten dat hij ‘per direct zijn investering afstoot en deze zal schenken aan de oprichters van Asilia’. Eind goed, al goed zou je kunnen denken. Maar zijn excuses aan de bankmedewerkers wier taak het juist was constructies als die waaraan de hoogste toezichthouder van de bank zelf meedeed te bestrijden kunnen geen reden zijn die man absolutie te verlenen. Hij heeft zichzelf volledig gediskwalificeerd. 

 

Hoe hoog de mannen ook gestegen zijn en hoe gewichtig ze zich ook voordoen, het blijven uiteindelijk allemaal kleine krabbelaars. Uit op financiële voordeeltjes en intussen doodsbang voor verlies van baan en status.

 

Geert Dales

4 oktober 2021

(aan/afmeldingen voor updates op deze website via www.geertdales.com/contact)

 

 

 

EN DE HOOFDPRIJS VOOR DE GRAPPIGSTE POLITIEKE GEBEURTENIS VAN DE WEEK GAAT NAAR …… DE VVD

 

Er viel weer heel wat te lachen in de Haagse politiek de afgelopen week. Wie krijgt de hoofdprijs?

 

Over Sigrid Kaag zijn inmiddels vele kranten vol geschreven. Die sla ik over. Het is al pijnlijk genoeg. Ankie Knol, tevens bekend als Broekers, laat ik ook lopen. Wie het uit de mond krijgt om wegvluchten uit de Afghaanse Talibanhel ‘onwenselijke braindrain’ te noemen verdient geen schaterlach, maar een eeuwig doodzwijgen. Dat Jesse Klaver in de gaten kreeg dat het nodeloze gedweep met Liliane Ploumen hem definitief een kabinetspositie kost is weliswaar vermakelijk, maar ook hij krijgt niet de hoofdprijs in het actuele theater van de lach. Liane den Haan, de partij- en zetelrovende fractievoorzitter van de eenpersoons Fractie Den Haan, die wat informateur Remkes betreft een ministerspost mag leveren aan een nieuw kabinet, evenmin.

 

Ook Johan Remkes zelf grijpt ernaast, al was de informateur een goede kanshebber. Dat de Rijksvoorlichtingsdienst na de roddels over Remkes’ drankzucht bekend maakte dat hij slechts twee borrels had gedronken -een voor en een tijdens het diner- is een nog veel betere spin dan die van D66 dat er ‘drank in de man’ zat en hij daardoor warrig optrad. Niets mis met een goeie borrel, maar hang niet de heilige uit. Toen CDA-minister Joop Wijn begin 2007, hoewel kort daarvoor gekozen als Tweede Kamerlid en op weg om de nieuwe CDA-leider te worden, plotsklaps de politiek inruilde voor een hoge functie bij de RABO-bank kreeg hij van de collega van Binnenlandse Zaken in het kabinet Balkende-III zware verwijten onethisch te handelen. Wijn sloeg terug met de vraag of Remkes het collegiale zwijgen over zijn drankmisbruik misschien was vergeten. Naar verluidt trad er daarna matiging in, maar lid van de blauwe knoop werd Remkes nooit. De recente spin van D66 was onvergeeflijk, maar de RVD had ook beter de mond kunnen houden.

 

Hoe dan ook, de hoofdprijs voor de grappigste politieke gebeurtenis van de afgelopen week gaat naar de VVD-Kamerleden Rudmer Heerema en Hatte van der Woude. Uit een boekje van Peter Rehwinkel –die u zich wellicht nog herinnert als de burgemeester van Groningen die ontslag nam wegens een hoge internationale functie in Spanje die niet bleek te bestaan waarna hij wachtgeld trok- hadden ze begrepen dat kroonprinses Amalia haar recht op de troon zou verspelen bij een eventueel huwelijk met een partner van hetzelfde geslacht. “Vindt u dat dit past bij de normen en waarden van Nederland anno 2021?” was hun vraag aan de minister-president.

 

Dat uitgerekend Claudia de Breij uitverkoren was een boekje over prinses Amalia te produceren ter gelegenheid van haar achttiende verjaardag en dat nieuws werd gebracht met een zwoele foto van de lesbische cabaretière naast de jeugdige koninklijke blondine zal voor de VVD’ers een bron van inspiratie geweest zijn.

 

Ik betwijfel of de twee liberalen zelf de humor van hun vraag hebben ingezien, maar hoe krijg je het uit je pen? “Vindt u dat dit past bij de normen en waarden van Nederland anno 2021” vragen ze over een eventuele partnerkeuze van een jonge vrouw van thans 17 jaar oud die inmiddels heeft ontdekt welke krankzinnige toekomst haar te wachten staat (www.geertdales.com/amalia).

 

Straks kan zij niet op basis van geschiktheid of eigen wens iets van haar leven maken, maar moet zij grondwettelijk een functie vervullen die niet bij anno 2021 past, niet bij anno 2020, niet bij 2019, bij 2018 of 2017, maar bij anno 1848 of zelfs daarvoor. Een functie die in het huidige tijdsgewricht volstrekt onaanvaardbare prerogatieven meebrengt als gratis wonen in paleizen, belastingvrije topsalarissen, gratis reizen in exorbitante dienstauto's en regeringsvliegtuigen, afsluiting van met overheidssubsidie in stand gehouden bossen en landgoederen voor privégenot en ook overigens omgeven is door een waaier van gebruiken, gedragingen, onschendbaarheden,  rites, symbolen, uitdossingen, maffe koetsen en andere zwaar gedateerde parafernalia die in het huidige tijdsgewricht totaal belachelijk zijn.

 

Was ik minister-president Rutte, dan zou ik op de Kamervragen van de VVD antwoorden: “Nee, het past absoluut niet bij de normen en waarden van Nederland anno 2021 om een burger rechten te ontnemen zodra die ervoor kiest om een huwelijk aan te gaan met iemand van hetzelfde geslacht, zoals ook het monarchale systeem helemaal niet past in de normen en waarden van Nederland anno 2021, weshalve ik de geachte afgevaardigden Heerema en Van der Woude oproep ten spoedigste hun taak als mede-wetgever serieus te nemen en voorstellen in te dienen ter afschaffing van dit ridicule anachronisme, welke voorstellen de nieuwe regering -wie weet onder mijn leiding- gaarne en met spoed ter hand zal nemen nu de formerende partijen, waaronder uw eigen VVD, beloofd hebben dat alles anders en nieuw zal worden”.

 

Geert Dales

3 oktober 2021

(aan/afmeldingen voor updates op deze website via www.geertdales.com/contact)

 

 

 

 

 

MAG HET VOLK OOK NOG WAT ZEGGEN?

drastische veranderingen sinds 17 maart 2021 schreeuwen om een nieuwe democratische legitimatie

 

Verkiezingen bieden het volk de gelegenheid uiting te geven aan de waardering voor of afkeuring van politieke keuzen en geleverde prestaties. In principe doen we dat eens per vier jaar om het landsbestuur niet te ontwrichten door veelvuldige koerswisselingen. Het kan ook eerder, als een regering de steun van de Kamer verliest en een kabinet valt. Dat gebeurt niet bij futiliteiten, maar altijd bij kwesties van groot maatschappelijk belang. Het laatste voorbeeld is de val van Rutte-III vanwege de toeslagenaffaire.

 

Zowel bij reguliere als bij tussentijdse verkiezingen is de ratio dat het volk kortstondig de macht terugpakt van de volksvertegenwoordigers en laat weten wat het van deze of gene kwestie vindt. Die kans moet het volk niet alleen na afloop van een normale zittingsperiode of een kabinetsval krijgen, maar ook als zich na een verkiezing grote veranderingen hebben voorgedaan die, als de klok kon worden teruggedraaid naar de laatste verkiezingsdatum, tot drastisch andere keuzen zouden hebben geleid.

 

Dit is de situatie van nu. Sinds 17 maart 2021 hebben we zodanige politieke en personele veranderingen gezien dat het volk het recht toekomt zich daarover uit te spreken. Ook, maar niet alleen, omdat er nog steeds geen nieuw kabinet is. Door de ontwikkelingen sinds 17 maart heeft de politieke voorhoede zijn mandaat verspeeld. Nu hoort het volk weer aan zet te zijn.

 

moties van afkeuring en wantrouwen

Op 1 april 2021, twee weken na de verkiezingen, ging het al helemaal fout. De toenmalige ‘verkenners’ Kajse Ollongren (D66) en Annemarie Jorritsma (VVD) maakten een grote rotzooi van hun informatiewerk, met als hoogtepunt de ‘Omtzigt functie elders’ kwestie. De minister-president werd ontmaskerd als een leugenaar, kreeg een motie van afkeuring aan zijn broek (aangenomen met steun van alle partijen minus zijn eigen VVD) en overleefde ternauwernood een motie van wantrouwen. Wankelend en beschadigd strompelde Mark Rutte voorwaarts.

 

Dat hij zich min of meer herpakt heeft toont zijn grote overlevingskunsten, maar is ook te danken aan het amateuristische geklungel van D66-leider Sigrid Kaag. Wie haar onnavolgbare en dikwijls achterbakse en vileine optreden gadeslaat krijgt op slag sympathie voor Mark Rutte.

 

politieke amateur

Sigrid Kaag werd ons gepresenteerd als een quasi-heilige waarbij moeder Teresa verbleekte. Nieuw leiderschap beloofde ze. D66 won er de verkiezingen mee. Inmiddels is ze ontmaskerd als een politieke amateur die uit groteske zelfoverschatting weigert zich ook maar enigszins aan te passen aan de mores van de Nederlandse politiek (www.geertdales.com/kaag). Dat zij, hoofdrolspeler in de formatie, toegestaan of misschien wel veroorzaakt heeft dat informateur Remkes neergezet werd als een incompetente dronkelap is een onvergeeflijke misstap die tot definitieve verbanning van het Binnenhof behoort te leiden. De excuses van Kaags woordvoerder maakten het alleen maar erger. Ze is niet alleen kwaadaardig, maar ook nog laf. Als je Remkes een incompetente dronkelap vindt, sta dan voor die opvatting.

 

kabouter CDA

Van het CDA, op 17 maart 2021 nog goed voor vijftien Kamerzetels, is intussen niet veel meer over. Formeel heeft het nog veertien zetels. Vijf daarvan heeft het CDA te danken aan Pieter Omtzigt. Omtzigt zelf krijgt van Maurice de Hond 25 zetels toebedeelt als er nieuwe verkiezingen komen. Die zouden van het CDA een kabouterpartij maken, kleiner dan Volt, JA21 en de BBB. Wellicht op gelijke hoogte met Groep van Haga (drie zetels) of Fractie Den Haan (een).

 

partij- en zetelrover

Die laatste is een irrelevante factor in de Nederlandse politiek, maar de partij- en zetelroof van Liane den Haan, op 17 maart nog de lijsttrekker van 50PLUS, rechtvaardigt een nieuwe kiezersuitspraak om deze schandvlek voor het parlement uit te wissen. 50PLUS kan dan nog één keer meedoen zodat duidelijk wordt of de 100.000 stemmen van 17 maart nog bestaan of dat het partijbestuur definitief het licht uit kan doen. Met dank aan erevoorzitter en politieke scharrelaar Jan Nagel.

 

extremisme

Sinds 17 maart heeft Forum voor Democratie zich een nieuwe gedaante aangemeten. Het extremistische gedrag van voorman Thierry Baudet en zijn kleine adjudant Gideon van Meijeren neemt dermate grote –of zo u wilt groteske- vormen aan dat het goed zou zijn de kiezers opnieuw te vragen of de partij afdoende democratisch gelegitimeerd is. Ik zeg niet dat Baudet c.s. hun opvattingen, hoe extreem ook, niet mogen uiten. Integendeel. Maar wie in korte tijd zo ver wegdrijft van eerdere programmatische lijnen vraagt om een hernieuwde kiezersuitspraak. Dan kan er ook een reset plaatsvinden voor JA21, Volt en BBB die, naar het zich laat aanzien, tot een fors gewijzigde uitkomst zal leiden.

 

pakket-Rutte

De VVD scoort in de peilingen onverminderd hoog. De leugens en het gedraai van leider Rutte, tevens minister-president van dit land, beroeren zijn achterban kennelijk niet. Wat daar ook van te vinden, als dat zo is, is het zo en hebben we het te accepteren. Aan Rutte kleeft de toeslagenaffaire en de motie van afkeuring inzake Afghanistan, die de ministers Kaag en Bijleveld de kop kostten, maar de hele regering betrof. Premier Rutte is de eerstverantwoordelijke voor de leegloop van het kabinet die inmiddels een internationale blamage is geworden. Hij is met Kaag hoofdverantwoordelijk voor de wanvertoning van de formatie, waar we na Ollongren, Jorritsma, Van Ark, Koolmees, Tjeenk Willink en Hamer al toe zijn aan de zevende (!) informateur. Begin april beloofde Mark Rutte ons ‘radicale ideeën’ voor een nieuwe bestuurscultuur. Niets kwam er van terecht. Louter holle frasen in een interview bij Nieuwsuur. Alles wat we sindsdien gezien hebben ademt oude bestuurscultuur.

 

Alleen al dit hele ‘pakket-Rutte’ schreeuwt om een oordeel van de kiezers. Wordt de VVD bij nieuwe verkiezingen wederom de grootste -en alles wijst daarop- dan heeft Mark Rutte het volste recht op te gaan voor zijn vierde kabinet en te verlangen dat de discussie over zijn leugenachtigheid gesloten wordt.

 

mandaat verspeeld

‘Nieuwe verkiezingen lossen niets op’ hoor ik politiek commentatoren en andere Haagse ‘insiders’ voortdurend roepen. Ik zie dat totaal anders. Alle politieke ontwikkelingen, gebeurtenissen en persoonlijke gedragingen sinds 17 maart hebben het politieke speelveld drastisch omgeploegd. Zo drastisch dat het niet minder dan een kwestie van democratisch fatsoen is om de kiezers opnieuw om een oordeel te vragen. Dat we dan nog vier of vijf maanden verder moeten met een zwaar gehavend kabinet kan geen argument zijn om niet opnieuw naar de stembus te gaan. Wie zoveel rotzooi en onheil aanricht heeft zijn mandaat verspeeld.

 

Spoedig zullen we weten wat informateur Remkes uit zijn hoge hoed tovert. Ik zet er een goede fles op dat de problemen alleen maar groter worden als er iets anders uitrolt dan nieuwe verkiezingen.

 

Geert Dales

29 september 2021

(aan/afmeldingen voor updates op deze website via www.geertdales.com/contact)

 

 

WAAR IS NICKI POUW-VERWEIJ (JA21) ALS JE HAAR NODIG HEBT?

Na egotripperij Mona Keijzer kan CDA-in-verval er niet nog een schandaal bij hebben dus zwijgt Hugo de Jonge over Sywert van Lienden

 

Een beproefde tactiek van politici om van een probleem af te komen is het aankondigen van een onderzoek, liefst zonder harde deadline voor de rapportage. Het haalt druk van de ketel en door tijdsverloop lossen problemen zich dikwijls vanzelf op. Betrokkenen verdwijnen van het politieke toneel. De aandacht verslapt. Er dienen zich nieuwe kwesties aan die tijd vragen. En in het algemeen moet worden vastgesteld dat het, op enkele uitzonderingen na, de controlerende macht ontbreekt aan olifantengeheugen, pitbullmentaliteit en volhardendheid. Dat Pieter Omtzigt bejubeld wordt om deze kwaliteiten laat zien hoe treurig de vlag erbij hangt. Hij is de uitzondering, maar zou de norm moeten zijn.

 

Kamervragen Nicki Pouw-Verweij

Neem het JA21-Kamerlid Nicki Pouw-Verweij. Op 19 mei 2021 vuurde zij twaalf rake Kamervragen af op toenmalig VVD-minister Tamara van Ark van Medische Zorg over de mondkapjeshandel –of beter zwendel- van (ex-)CDA’er Sywert van Lienden en zijn kompanen Bernd Damme en Camille van Gestel (www.geertdales.com/sywert).

 

Kernpunt van Pouws vragen was: waarom werd met een onervaren gloednieuwe BV van Van Lienden c.s. zaken gedaan terwijl andere, beter gekwalificeerde bedrijven achter het net visten? En hadden CDA’ers, zoals minister Hugo de Jonge, de hand in het bevoordelen van Van Lienden? Nicki Pouw wees onder meer op meerdere persoonlijke contacten van Van Lienden met de minister en diens politiek adviseur, ook een CDA’er.

 

Van Ark antwoordde op 1 juni 2021. Kort samengevat: alles is keurig volgens de regels van het spel verlopen en er was geen sprake van partijpolitieke bevoordeling van CDA’er Van Lienden. Toen enkele dagen later tijdens een Kamerdebat over het coronabeleid de minister niet bleek te weten dat de BV van Van Lienden 100 miljoen euro voorfinanciering had gekregen en ze ook op andere vragen geen antwoord kon geven koos Van Ark voor de beproefde truc: een onderzoek!

 

Op 18 juni 2021 schreef ze aan de Kamer dat het bureau Deloitte Forensic & Dispute Services BV de opdracht had gekregen uit te zoeken hoe de deal met Van Liendens Relief Goods Alliance BV tot stand was gekomen. Deadline voor het rapport: 1 september 2021. Die deadline maakte Van Ark meteen boterzacht door Deloitte de ruimte te geven de reikwijdte van het onderzoek naar eigen believen op te rekken.   (www.geertdales.com/sywert-deloitte)

 

deadline verstreken

Dat Deloitte deze buitenkans om maximaal te factureren niet aan zich voorbij liet gaan spreekt voor zich. Maar waarom heeft Nicki Pouw-Verweij, die in mei nog zo nijver bezig was met Kamervragen en zich duchtig roerde in het debat van 3 juni, niet de datum 1 september 2021 rood omcirkeld in haar agenda gezet en meteen aan de bel getrokken toen bleek dat Deloitte nog geen letter op papier had?

 

Zeker toen minister van Ark begin september opstapte en Hugo de Jonge verantwoordelijk werd voor het lopende onderzoek hadden bij haar de alarmbellen af moeten gaan. De kwestie-Van Lienden gaat immers niet alleen om het verkwanselen van honderd miljoen euro overheidsgeld aan waardeloze mondkapjes en het graaien van dertig miljoen door drie linkmiegels, maar ook over de vraag of al dan niet sprake was van politieke -lees CDA- inmenging in een zakelijke transactie van de overheid.

 

Niet alleen de tot nu toe bekende feiten, maar ook de zwijgzaamheid van de hele CDA-top over de voormalige partijgenoot Van Lienden, co-auteur van het geldende verkiezingsprogramma en tot voor kort een graag geziene gast op het partijkantoor, vormen aanwijzingen dat iets niet in de haak is. Dat de voorlichter van Hugo de Jonge tot twee keer toe niet reageerde op een vriendelijk verzoek om aan te geven wanneer het Deloitte-onderzoek verwacht wordt duidt ook op een gering animo om opening van zaken te geven. Zwijgen en hopen dat geen haan ooit nog kraait naar dat onderzoek lijkt de marsorder op VWS.

 

CDA kan niet nog een schandaal gebruiken

Begrijpelijk vanuit CDA-perspectief. Het CDA is een partij in verval (www.geertdales.com/de-vuile-cda-was). Vijf zetels nog scoren de christendemocraten in de jongste peiling van Maurice de Hond. Tot schrik en teleurstelling van de CDA-leiding is Pieter Omtzigt weer terug in de arena en hoe! Vijfentwintig zetels bedeelt De Hond de pitbull toe. Door het vileine optreden van Sigrid Kaag is het CDA Ank Bijleveld kwijtgeraakt. Geen succes als minister, maar wel een belangrijke stabiliserende factor in de partij, wier gezag op slag verdwenen is. Het onbezonnen Telegraaf-interview van Mona Keijzer kostte niet alleen haarzelf de baan, maar leverde ook een forse kaakslag op voor CDA-kopstukken Hugo de Jonge en Ferd Grapperhaus die nu op iedere straathoek in debat moeten met tegenstanders van de QR-code.

 

Het laatste wat het CDA kan gebruiken is een corruptieschandaal. Het Deloitte-rapport kan dat worden. Net als het verzoek aan de Rechtbank Den Haag van advocaat Herman Loonstein namens vier ondernemers om Tamara van Ark, Hugo de Jonge en Sywert van Lienden onder ede te mogen horen. Zijn cliënten willen weten op grond van welke criteria zij niet in aanmerking kwamen voor levering van medische beschermingsmiddelen, terwijl ze beter gekwalificeerd waren en een beter aanbod hadden dan de BV-RGA van Van Lienden.

 

Was ik Kamerlid dan hadden er al lang nieuwe schriftelijke vragen op het bureau van Hugo de Jonge gelegen. Waar is Nicki Pouw-Verweij als je haar nodig hebt? Nog even wachten en iedereen is vergeten dat er ooit een Deloitte onderzoek zou komen. Dat de opleverdatum 1 september 2021 was. Dat drie linke loetjes ons honderd miljoen afhandig hebben gemaakt en daarvan dertig in eigen zak hebben gestoken. Dat Tamara van Ark begin september is afgetreden en Hugo de Jonge sindsdien de minister van Medische Zorg is.

 

Als informateur Remkes dezer dagen concludeert dat de formatie definitief is vastgelopen gaat alle aandacht uit naar nieuwe verkiezingen. Als hij toch doorformeert gaat daar alle aandacht naar uit. En kraait geen haan meer naar de beerput van de mondkapjes. Kom op Nicki, aan de slag!

 

Geert Dales

26 september 2021

(aan/afmeldingen voor updates op deze website via www.geertdales.com/contact)

 

 

 

 

 

REMKES, TREK DIE STEKKER ERUIT!

Niet gelukt, maar ook niet mislukt” sprak NOS-reporter Xander van der Wulp zalvend over de poging van informateur Johan Remkes om in de villa op het Hilversumse landgoed De Zwaluwenberg een doorbraak te forceren in de totaal vastgelopen regeringsformatie. ‘Een ergerlijke wanvertoning’ lijkt mij een betere kwalificatie. Ik snap niet dat Johan Remkes zich ervoor leent om nog anderhalve week aan het lijntje te worden gehouden door drie elkaar wantrouwende operettefiguren die de oorzaak van het probleem zijn en dus nooit de oplossing kunnen worden.

 

hol geblaat

Met hun loze frasen over een “meer dan uitstekende sfeer” (Rutte), “goede intensieve gesprekken” (Hoekstra) en “een zoektocht naar het ‘breje’ midden” (Rutte) om tijdens de algemene politieke beschouwingen “te kijken hoe we de begroting 2022 echt kunnen vullen met enkele beleidsrijke initiatieven die belangrijk zijn voor het land” (Kaag) kreeg de zelfdiskwalificatie van dit trio een nieuwe dimensie. Het begon met dat krankzinnige Super Dry kinder t-shirt van Wopke Hoekstra, het eindigde in hol geblaat tegen het achter een touw gesperde journaille. Had ik erbij gestaan zou ik uit een heel ander vat getapt hebben. Ik was over dat touw geklommen en had net zo lang de microfoon onder de neus van die drie clowns geduwd tot er iets zinnigs uitkwam. Welke journalist laat zich nou zo amechtig in zijn hemd zetten?

 

Wie verzint ook om in De Zwaluwenberg te gaan vergaderen? Ooit was ik op dat landgoed, als gast van de Inspecteur-Generaal der Krijgsmacht. Het is lang geleden, maar de oubolligheid van het pand en de muffe geur die er hing kan ik nog moeiteloos omhoog halen. Sleetse tapijten, donkere gangen, trappen van krakend hout, hertengewei aan de muur, schouw met houtblokken, fotogalerijtje met Prins Bernhard. Dat werk. Ik denk dat in de logeerkamers nog een po onder het bed staat. Hoe kan in zo’n ingedutte, vergane glorie uit de 19e eeuw de spirit weer in de formatie komen?

 

onnut van heisessies

Heisessies zijn ook nergens goed voor en leveren zelden iets blijvends op, of het moet zijn dat verhoudingen definitief verpest raken doordat deelnemers elkaar ’s avonds aan de bar, overmoedig geworden door de drank, eens even flink de waarheid gaan vertellen. In mijn politiek-bestuurlijk leven heb ik er vele van moeten doorstaan. Altijd deed ik goed mijn best om niet mee te gaan in een sfeer van openhartigheid, wetend hoeveel spijt je daarvan kunt krijgen. Hou het maar zakelijk.

 

Relaties bouw je beter op door bilateraal vertrouwen. Maar zoiets is aan Sigrid Kaag niet besteed, getuige de stiekeme wijze waarop ze Ank Bijleveld, toch een beetje de Erica Terpstra van het CDA, onderuit trok door de collega niet in te lichten over haar voornemen tot aftreden. Na zo’n actie kun je heizitten wat je wilt, het komt nooit meer goed. Waarom zou Sigrid Kaag trouwens aanpappen met het CDA van Wopke Hoekstra, thans goed voor zes, zeven gepeilde zetels, terwijl Pieter Omtzigt er vijfentwintig scoort?

 

Zet daar Mark Rutte naast, door Kaag vilein neergezet als een visieloze politieke ritselaar die zij niet vertrouwt, en een kind snapt dat we naar de laatste stuiptrekkingen van de gênante formatievertoning zitten te kijken. Wil Johan Remkes niet alsnog te boek komen te staan als een brekebeen doet hij er goed aan zo snel mogelijk de stekker eruit te trekken. Anders gaat deze wanvertoning ook aan hem kleven.

 

Remkes’ centralisme

Voor de informatieklus is Remkes een goede keuze. Niet vanwege zijn kwaliteiten als bestuurder, zoals velen beweren. Iedereen kakelt elkaar zonder kennis van de geschiedenis na dat Remkes een bestuurlijke geweldenaar was, maar dat is onzin. Hij heeft wel een indrukwekkend lange loopbaan om en op het pluche achter de rug, die al in de jaren ’70 van de vorige eeuw begon in de gemeenteraad en provinciale staten van Groningen. Daarna ging de mars door de instituties gestaag voort: gedeputeerde, Kamerlid, staatssecretaris, minister, commissaris van de Koning(in), burgemeester van de Hofstad, Remkes is het allemaal geweest.

 

Zijn belangrijkste bestuurlijke functie, het ministerschap van binnenlandse zaken, kenmerkte zich door misplaatst centralisme, dat uitmondde in grote ellende met het digitale communicatiesysteem C2000, dat een eind had moeten maken aan parallelle verbindingskanalen van de regionale politiekorpsen, brandweerregio’s en GGD’s. Niet alleen liep het project financieel totaal uit de klauwen, het werkte ook voor geen meter. Als korpsbeheerder van de politieregio Fryslân heb ik het drama van nabij meegemaakt. Het was een uiting van een nergens op gebaseerde hypothese dat centralisatie van besluitvorming per definitie beter is dan gedecentraliseerde zeggenschap.

 

BiZa uitgekleed

Datzelfde denken lag ook ten grondslag aan de opheffing van de regionale politiekorpsen en samenvoeging tot één nationale politie. De latere minister van Justitie Ivo Opstelten, als burgemeester van Rotterdam altijd mordicus tegen, heeft die dramatische bestuurlijke vergissing afgebreid, maar de basis werd gelegd onder Remkes. De lokale en regionale sterkteverdeling is vervangen door orders van bovenaf, verstrekt door het ministerie van Justitie, want Binnenlandse Zaken is de politie kwijtgeraakt. Alsof de lokale openbare orde geen topprioriteit is. Er is geen burgemeester of politieman te vinden die de nationalisatie een goede zaak vindt, behalve de landelijke korpschef.

 

Remkes was ook de man van de prestatiecontracten die regionale korpsbeheerders moesten afsluiten met het Ministerie van Binnenlandse Zaken. Stapels papier leverde dat op, met tot drie cijfers achter de komma vastgestelde ‘targets’ voor uit te schrijven boetes, in de kraag te vatten drugsdealers of op te rollen wietplantages, een maakbaarheidsfilosofie die niets anders bracht dan een omvangrijke bureaucratie en veel frustratie. Bij alle betrokkenen.

 

Toen op 11 maart 2004 terroristen meerdere aanslagen pleegden in Madrid met een groot aantal doden tot gevolg besefte de Nederlandse regering dat ook ons land zoiets kon treffen. Het leidde tot een bundeling van krachten van inlichtingen- en veiligheidsdiensten onder de Nationale Coördinator Terrorismebestrijding (NCTb), de latere NCTV. Niet minister Remkes van BiZa, maar zijn collega Piet Hein Donner van Justitie werd aangewezen als de eerstverantwoordelijk bestuurder. Met de politie was dit een andere belangrijke beleidstak die BiZa kwijtraakte onder het bewind van Remkes. Als in september 2029, vijfentwintig jaar na de desbetreffende besluitvorming, de notulen van de ministerraad openbaar worden kunnen we nalezen of het klopt wat toen al werd gefluisterd. Dat Donner hoogst bezorgd was dat het Vredeling-achtige karakter van collega Remkes tot brokken zou leiden mocht Nederland doelwit worden van een aanslag. Voor de jongens en meisjes die niet weten wie Henk Vredeling was: kijk maar even op Wikipedia.

 

vakantie in Thailand

Tijdens de kerst van 2004 vierde minister Remkes met vrienden vakantie in een gezamenlijk huis in het Thaise Koh Samui. In die Aziatische regio kwamen in die dagen meer dan 230.000 mensen om het leven door een zeebeving, waaronder enkele tientallen Nederlanders, onder meer in Phuket, gelegen op amper 200 kilometer van het oord waar Remkes snorkelde, viste, boeken las en borrelde. Nederlandse hulpdiensten rukten uit om landgenoten in veiligheid te brengen. Remkes koos ervoor zijn vakantie onverminderd voort te zetten. Pas na stormen van kritiek bracht hij een bezoek aan de Nederlandse reddingswerkers. Het kostte hem bijna de kop.

 

integriteit

Als Commissaris van de Koning(in) in Noord-Holland claimt Remkes de grondlegger te zijn geweest van het provinciale integriteitsbeleid. Het lijdt geen twijfel dat hij doortastender optrad dan zijn voorganger, GroenLinkser Harry Borghouts, maar dat was ook niet moeilijk. Onder Borghouts ogen sloeg VVD-gedeputeerde Ton Hooijmaijers aan het frauderen. Hooijmaijers belandde voor ruim twee jaar in de bak en werd daarmee een prachtige metafoor voor alles wat fout was en een niet te negeren aanleiding om schoon schip te maken en de normen flink aan te trekken. Verder stelt zo’n CdK functie niet veel voor. Het is hoofdzakelijk de postbus waar sollicitaties voor burgemeestersvacatures binnenkomen en eerste gesprekken worden gevoerd met kandidaten voordat ze doorgeleid worden naar vertrouwenscommissies in gemeenteraden. Je moet het wel heel bont maken om in zo’n luizenbaan te mislukken. Het is Theo Bovens, ‘gouverneur’ van Limburg gelukt, maar dat pas na een decennium lang niet in de gaten te hebben gehad hoe om hem heen gedeputeerden, burgemeesters en ambtenaren de ene integriteitsschending aan de andere regen. Het kostte alle Limburgse provinciebestuurders de kop, de gouverneur incluis. Die is overigens, met dank aan oud-collega en vriend Andries Heidema, CdK in Overijssel, weer onder de pannen als waarnemend burgemeester van Enschede.

 

puin ruimen

Nadat Bovens moest opstappen verscheen Johan Remkes ten tonele om in Limburg ‘puin te ruimen’. Dat had hij kort daardoor ook al gedaan in Den Haag toen burgemeester Pauline Krikke aftrad wegens de bestuurlijke chaos met de ‘vreugdevuren’ in Scheveningen die het vissersdorp bijna in de as hadden gelegd. Krikke is goed in het sociale verkeer op straat en in de kroeg, maar had een hoop ellende veroorzaakt in het lokale bestuur en veel ruzie gemaakt op het stadhuis. Wie er ook na haar was aangetreden, hij of zij was per definitie een succesnummer geworden. Wat Remkes tot stand gebracht heeft in Den Haag kan niemand precies uitleggen, behalve dat hij ‘de rust heeft teruggebracht’. Datzelfde wapenfeit wordt hem ook toebedeeld in Limburg. Het is hem van harte gegund, maar het maakt de huidige informateur nog niet tot een bestuurlijke krachtpatser, wel tot een man die de kunst verstaat van imagebuilding, daarbij flink geholpen door een exotische tongval, houterige tred en zelfgerolde shagjes, bij voorkeur te roken in een fietsenhok.

 

geknipt

Toch is hij geknipt voor zijn huidige bijrol – de man is nog steeds primair CdK in Limburg tot er een kroonbenoemde gouverneur aantreedt. Remkes heeft niets meer te verliezen, tenzij hij te lang blijft doormodderen en is mede daarom geen ‘pleaser’. Zijn horkerige omgangsvormen zijn exact waar in deze formatiefase behoefte aan is. Op de Zwaluwenberg was hij de enige die kritische noten kraakte over het samenzijn, erkende dat Kaags aftreden en de manier waarop dat ging de zaken ernstig hadden gecompliceerd en niet fabuleerde dat het een topbijeenkomst was geweest. In die zin was hij een verademing voor de deur van het muffe kasteel.

 

Het duurt te lang” sprak de veteraan. En zo is het maar net. Nu nog definitief de stekker eruit met een glashelder eindrapportje over de verziekte sfeer in dat groepje politieke ruziemakers en Remkes kan weer bonuspunten bijschrijven op zijn imagokaart. Zelfs Hans Wiegel pleit inmiddels voor nieuwe verkiezingen, dus wat houdt ons nog tegen?

 

Geert Dales

20 september 2021

(aan/afmeldingen voor updates op deze website via www.geertdales.com/contact)

 

 

 

RUTTE-IV KOMT, MAAR PAS NA VERKIEZINGEN

Nieuw voor Kaag: in de politiek wordt altijd afgerekend

 

Laat ik in de golven van negativisme die neerdalen over Sigrid Kaag iets positiefs over haar zeggen. Met haar aftreden handelde ze naar wat ze zei. Dat is bepaald niet vanzelfsprekend in de Nederlandse politiek. Pim Fortuyns motto “ik zeg wat ik doe en ik doe wat ik zeg” vindt doorgaans weinig navolging.

 

Kijk maar naar Liliane Ploumen (PvdA), Jesse Klaver(GroenLinks) en Gert-Jan Segers (CU). Op 1 april 2021 schreeuwden ze om het hardst dat VVD-leider Rutte niet deugde en moest oprotten. Een paar weken later stonden ze met de pet in de hand bij hem op de stoep om mee te mogen doen met zijn nieuwe kabinet. Dat het inmiddels anders is geworden heeft niets met oprechte keuzen te maken en alles met het opportunisme waarvan de politiek aan elkaar hangt.

 

In die zin is Sigrid Kaag een verademing in Haagse kringen. Toch brengt het haar en ons helemaal niets. Omdat je met recht-door-zee en consequent handelen en het etaleren van superieure kennis nu eenmaal niet ver komt in onze egalitaire –niet te verwarren met elitaire- politieke cultuur waar IQ veel minder gewaardeerd wordt dan EQ en koffie drinken, smoezen, konkelfoezen, ritselen en regelen de standaard zijn.

 

professional in de wereld, amateur in Nederland

In die cultuur gedijt een type als Sigrid Kaag slecht. Door zich in de Haagse politiek te begeven en niet de minste kameleonistische neigingen te vertonen heeft zij zichzelf volledig buitenspel gemanoeuveerd. Haar tegenvallende optreden in de Afghanistan-kwestie speelde uiteraard een rol, maar Ank Bijleveld is een veel grotere knoeier. Toch zat die al sinds 1989 (!) op het pluche als Kamerlid, burgemeester, staatssecretaris, Commissaris der Koning(in) en minister. Omdat zij het spel en de regels wel begrijpt.

 

Sigrid Kaag mag een professional zijn in de wereld, in Nederland is zij een amateur’ (www.geertdales.com/kaag, 8 september 2021). Kaags uitleg en toepassing van het begrip ‘motie van afkeuring’ is een hernieuwde blijk van haar onbekendheid met de politieke mores in ons land. Velen voor haar hebben zo’n motie aan de broek gekregen –laatstelijk nog de premier zelf- en begrepen wat die betekent: een gele kaart. Niet nog een keer zo’n fout maken anders lig je eruit. Twee gele kaarten komt overigens ook dikwijls voor. Kaag maakte van de gele meteen een rode kaart. Eerst voor Rutte, die zich er niets van aantrok, daarna voor zichzelf. Ze kon ook niet anders na de grote broek (‘hier scheiden onze wegen’) die ze op 1 april aantrok. Het hoongelach zou oorverdovend geweest zijn.

 

afrekenen in de politiek

Er is nog een wetmatigheid die Sigrid Kaag niet in de smiezen heeft. In de politiek wordt altijd afgerekend. Vroeg of laat. Met Kaag werd al vroeg afgerekend. Door de steun voor de motie van afkeuring van de CU, waar men uiteraard niet de onbeschofte manier vergeten was waarmee Kaag hen eruit werkte als mogelijke coalitiepartner (’roestige auto’). Soms komt de afrekening laat, zoals met Halbe Zijlstra, wiens tegenstanders die wisten dat zijn Poetin-datsja gepoch op een VVD congres flauwekul was, een unieke kans kregen hem onderuit te trekken toen hij minister van buitenlandse zaken werd. Oud Shell-topman Jeroen van der Veer mocht de klus klaren. Het zwaard werd aangereikt vanuit de politiek. Toen Zijlstra’s vriend Rutte hem een tijdje later een leuke baan bij de Wereldbank in Washington wilde bezorgen werd nog een keer afgerekend met de charlatan door een vroegtijdig lek vanuit ambtelijke kring, waarna verzet kwam tegen de benoeming van iemand die voor die functie helemaal de kwalificaties niet bezat. Sindsdien slijt hij zijn dagen in een anonieme baan bij bouwbedrijf VolkerWessels.

 

grote mevrouw

Als Kaag dit allemaal zou weten en begrijpen kan ze zien aankomen wat haar nog meer te wachten staat. De enorme pot stroop die premier Rutte na Kaags aftreden voor de camera’s hanteerde sprak boekdelen. “Zij is een grote mevrouw die met Assad heeft onderhandeld. Zij is een vooraanstaand en wereldwijd gerespecteerde minister van buitenlandse zaken” kwezelde de MP over de vrouw die amper drie maanden dat ambt had bekleed. Wie goed keek naar het gezicht van Mark Rutte kon de gedachten lezen. Die zeiden heel wat anders dan de woorden die over zijn lippen rolden.

 

Professional Rutte vergeet de Schoo-lezing van Kaag (‘Rutte is een politieke ritselaar’) nooit. De afrekening komt zodra het hem past. De Houdini van de Nederlandse politiek Mark Rutte ziet als geen ander welke unieke kans Sigrid Kaag hem geboden heeft om door te stoten naar zijn vierde kabinet, zonder het gedoe met fractiefusies en gepalaver over een minderheids- of extraparlementair kabinet. Allemaal flauwekul die hij achter zich kan laten nu Sigrid de ministeriële benen heeft genomen. 

 

Als Kamerlid en fractievoorzitter van D66 moet Kaag nu niet slechts voor een deel van haar tijd, maar full-time de politica uithangen. Een rol die haar, zoals gebleken is, helemaal niet past. Zij staat nu op gelijke hoogte met Geert Wilders, Thierry Baudet, Esther Ouwehand, Wybren van Haga, Farid Azarkan, Sylvana Simons, Liane den Haan. En met Caroline van der Plas van de BoerBurgerBeweging die Kaag tijdens het Afghanistan-debat nog zo neerbuigend en opzichtig deed zuchten toen ze de namen voorlas van alle in Uruzgan omgekomen militairen.

 

Het regeringsvliegtuig is vervangen door een fiets. Geen vrijdagavondborrel op Downing Street 10, maar thuis een glaasje witte wijn van Gall&Gall. Niet volgende week naar New York voor de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties, maar naar de Tweede Kamer voor de Algemene Politieke Beschouwingen. En dan niet in vak K, maar op een stoeltje van de D66-fractie. Daar word je nederig van, maar nederigheid is aan Sigrid Kaag niet besteed.

 

Rutte-IV en functie elders voor Omtzigt

Sigrid heeft nu de handen vrij en dat kan een doorbraak in de formatie betekenen” sprak D66-veteraan en oud-Kamerlid Bert Bakker bij omroep WNL. Inderdaad, maar op een andere manier dan Bakker bedoelde. In het haar totaal wezensvreemde universum van de Haagse kaasstolp komt Sigrid Kaag met haar harde, empathieloze en hautaine optreden nergens. Mark Rutte heeft Kaag na haar Schoo-lezing definitief afgeschreven. Collegiale bijstand is niet meer vereist. Hij laat haar helemaal los en hoeft alleen maar achterover te leunen en toe te kijken hoe zij verder ontspoort in het Haagse labyrint waar ze de weg niet kent en geen vrienden heeft gemaakt.

 

Peilingen tonen de marsroute. Die leidt naar nieuwe verkiezingen, waarbij Rutte opnieuw de VVD-lijst aan zal voeren en D66 niet om Kaag en haar nieuwe leiderschap heen kan. Met Omtzigt erbij zal een heel nieuw en drastisch gewijzigd speelveld ontstaan. De VVD wordt wederom de grootste partij. Lang heb ik betoogd dat een kabinet Rutte-IV er niet komt (www.geertdales.com/jan-for-president). Dat standpunt herzie ik. Rutte-IV treedt toch aan. Na de verkiezingen. In 2022. D66 lijdt een smadelijke nederlaag. Omtzigt krijgt alsnog zijn functie elders. Kaag verdwijnt in een internationale baan, waarna wij nooit meer iets van haar vernemen. Zoals we ook vroeger in Nederland nooit iets van haar vernamen.

 

Geert Dales

17 september 2021

(aan/afmeldingen voor updates op deze website via www.geertdales.com/contact)