REMKES, TREK DIE STEKKER ERUIT!

Niet gelukt, maar ook niet mislukt” sprak NOS-reporter Xander van der Wulp zalvend over de poging van informateur Johan Remkes om in de villa op het Hilversumse landgoed De Zwaluwenberg een doorbraak te forceren in de totaal vastgelopen regeringsformatie. ‘Een ergerlijke wanvertoning’ lijkt mij een betere kwalificatie. Ik snap niet dat Johan Remkes zich ervoor leent om nog anderhalve week aan het lijntje te worden gehouden door drie elkaar wantrouwende operettefiguren die de oorzaak van het probleem zijn en dus nooit de oplossing kunnen worden.

 

hol geblaat

Met hun loze frasen over een “meer dan uitstekende sfeer” (Rutte), “goede intensieve gesprekken” (Hoekstra) en “een zoektocht naar het ‘breje’ midden” (Rutte) om tijdens de algemene politieke beschouwingen “te kijken hoe we de begroting 2022 echt kunnen vullen met enkele beleidsrijke initiatieven die belangrijk zijn voor het land” (Kaag) kreeg de zelfdiskwalificatie van dit trio een nieuwe dimensie. Het begon met dat krankzinnige Super Dry kinder t-shirt van Wopke Hoekstra, het eindigde in hol geblaat tegen het achter een touw gesperde journaille. Had ik erbij gestaan zou ik uit een heel ander vat getapt hebben. Ik was over dat touw geklommen en had net zo lang de microfoon onder de neus van die drie clowns geduwd tot er iets zinnigs uitkwam. Welke journalist laat zich nou zo amechtig in zijn hemd zetten?

 

Wie verzint ook om in De Zwaluwenberg te gaan vergaderen? Ooit was ik op dat landgoed, als gast van de Inspecteur-Generaal der Krijgsmacht. Het is lang geleden, maar de oubolligheid van het pand en de muffe geur die er hing kan ik nog moeiteloos omhoog halen. Sleetse tapijten, donkere gangen, trappen van krakend hout, hertengewei aan de muur, schouw met houtblokken, fotogalerijtje met Prins Bernhard. Dat werk. Ik denk dat in de logeerkamers nog een po onder het bed staat. Hoe kan in zo’n ingedutte, vergane glorie uit de 19e eeuw de spirit weer in de formatie komen?

 

onnut van heisessies

Heisessies zijn ook nergens goed voor en leveren zelden iets blijvends op, of het moet zijn dat verhoudingen definitief verpest raken doordat deelnemers elkaar ’s avonds aan de bar, overmoedig geworden door de drank, eens even flink de waarheid gaan vertellen. In mijn politiek-bestuurlijk leven heb ik er vele van moeten doorstaan. Altijd deed ik goed mijn best om niet mee te gaan in een sfeer van openhartigheid, wetend hoeveel spijt je daarvan kunt krijgen. Hou het maar zakelijk.

 

Relaties bouw je beter op door bilateraal vertrouwen. Maar zoiets is aan Sigrid Kaag niet besteed, getuige de stiekeme wijze waarop ze Ank Bijleveld, toch een beetje de Erica Terpstra van het CDA, onderuit trok door de collega niet in te lichten over haar voornemen tot aftreden. Na zo’n actie kun je heizitten wat je wilt, het komt nooit meer goed. Waarom zou Sigrid Kaag trouwens aanpappen met het CDA van Wopke Hoekstra, thans goed voor zes, zeven gepeilde zetels, terwijl Pieter Omtzigt er vijfentwintig scoort?

 

Zet daar Mark Rutte naast, door Kaag vilein neergezet als een visieloze politieke ritselaar die zij niet vertrouwt, en een kind snapt dat we naar de laatste stuiptrekkingen van de gênante formatievertoning zitten te kijken. Wil Johan Remkes niet alsnog te boek komen te staan als een brekebeen doet hij er goed aan zo snel mogelijk de stekker eruit te trekken. Anders gaat deze wanvertoning ook aan hem kleven.

 

Remkes’ centralisme

Voor de informatieklus is Remkes een goede keuze. Niet vanwege zijn kwaliteiten als bestuurder, zoals velen beweren. Iedereen kakelt elkaar zonder kennis van de geschiedenis na dat Remkes een bestuurlijke geweldenaar was, maar dat is onzin. Hij heeft wel een indrukwekkend lange loopbaan om en op het pluche achter de rug, die al in de jaren ’70 van de vorige eeuw begon in de gemeenteraad en provinciale staten van Groningen. Daarna ging de mars door de instituties gestaag voort: gedeputeerde, Kamerlid, staatssecretaris, minister, commissaris van de Koning(in), burgemeester van de Hofstad, Remkes is het allemaal geweest.

 

Zijn belangrijkste bestuurlijke functie, het ministerschap van binnenlandse zaken, kenmerkte zich door misplaatst centralisme, dat uitmondde in grote ellende met het digitale communicatiesysteem C2000, dat een eind had moeten maken aan parallelle verbindingskanalen van de regionale politiekorpsen, brandweerregio’s en GGD’s. Niet alleen liep het project financieel totaal uit de klauwen, het werkte ook voor geen meter. Als korpsbeheerder van de politieregio Fryslân heb ik het drama van nabij meegemaakt. Het was een uiting van een nergens op gebaseerde hypothese dat centralisatie van besluitvorming per definitie beter is dan gedecentraliseerde zeggenschap.

 

BiZa uitgekleed

Datzelfde denken lag ook ten grondslag aan de opheffing van de regionale politiekorpsen en samenvoeging tot één nationale politie. De latere minister van Justitie Ivo Opstelten, als burgemeester van Rotterdam altijd mordicus tegen, heeft die dramatische bestuurlijke vergissing afgebreid, maar de basis werd gelegd onder Remkes. De lokale en regionale sterkteverdeling is vervangen door orders van bovenaf, verstrekt door het ministerie van Justitie, want Binnenlandse Zaken is de politie kwijtgeraakt. Alsof de lokale openbare orde geen topprioriteit is. Er is geen burgemeester of politieman te vinden die de nationalisatie een goede zaak vindt, behalve de landelijke korpschef.

 

Remkes was ook de man van de prestatiecontracten die regionale korpsbeheerders moesten afsluiten met het Ministerie van Binnenlandse Zaken. Stapels papier leverde dat op, met tot drie cijfers achter de komma vastgestelde ‘targets’ voor uit te schrijven boetes, in de kraag te vatten drugsdealers of op te rollen wietplantages, een maakbaarheidsfilosofie die niets anders bracht dan een omvangrijke bureaucratie en veel frustratie. Bij alle betrokkenen.

 

Toen op 11 maart 2004 terroristen meerdere aanslagen pleegden in Madrid met een groot aantal doden tot gevolg besefte de Nederlandse regering dat ook ons land zoiets kon treffen. Het leidde tot een bundeling van krachten van inlichtingen- en veiligheidsdiensten onder de Nationale Coördinator Terrorismebestrijding (NCTb), de latere NCTV. Niet minister Remkes van BiZa, maar zijn collega Piet Hein Donner van Justitie werd aangewezen als de eerstverantwoordelijk bestuurder. Met de politie was dit een andere belangrijke beleidstak die BiZa kwijtraakte onder het bewind van Remkes. Als in september 2029, vijfentwintig jaar na de desbetreffende besluitvorming, de notulen van de ministerraad openbaar worden kunnen we nalezen of het klopt wat toen al werd gefluisterd. Dat Donner hoogst bezorgd was dat het Vredeling-achtige karakter van collega Remkes tot brokken zou leiden mocht Nederland doelwit worden van een aanslag. Voor de jongens en meisjes die niet weten wie Henk Vredeling was: kijk maar even op Wikipedia.

 

vakantie in Thailand

Tijdens de kerst van 2004 vierde minister Remkes met vrienden vakantie in een gezamenlijk huis in het Thaise Koh Samui. In die Aziatische regio kwamen in die dagen meer dan 230.000 mensen om het leven door een zeebeving, waaronder enkele tientallen Nederlanders, onder meer in Phuket, gelegen op amper 200 kilometer van het oord waar Remkes snorkelde, viste, boeken las en borrelde. Nederlandse hulpdiensten rukten uit om landgenoten in veiligheid te brengen. Remkes koos ervoor zijn vakantie onverminderd voort te zetten. Pas na stormen van kritiek bracht hij een bezoek aan de Nederlandse reddingswerkers. Het kostte hem bijna de kop.

 

integriteit

Als Commissaris van de Koning(in) in Noord-Holland claimt Remkes de grondlegger te zijn geweest van het provinciale integriteitsbeleid. Het lijdt geen twijfel dat hij doortastender optrad dan zijn voorganger, GroenLinkser Harry Borghouts, maar dat was ook niet moeilijk. Onder Borghouts ogen sloeg VVD-gedeputeerde Ton Hooijmaijers aan het frauderen. Hooijmaijers belandde voor ruim twee jaar in de bak en werd daarmee een prachtige metafoor voor alles wat fout was en een niet te negeren aanleiding om schoon schip te maken en de normen flink aan te trekken. Verder stelt zo’n CdK functie niet veel voor. Het is hoofdzakelijk de postbus waar sollicitaties voor burgemeestersvacatures binnenkomen en eerste gesprekken worden gevoerd met kandidaten voordat ze doorgeleid worden naar vertrouwenscommissies in gemeenteraden. Je moet het wel heel bont maken om in zo’n luizenbaan te mislukken. Het is Theo Bovens, ‘gouverneur’ van Limburg gelukt, maar dat pas na een decennium lang niet in de gaten te hebben gehad hoe om hem heen gedeputeerden, burgemeesters en ambtenaren de ene integriteitsschending aan de andere regen. Het kostte alle Limburgse provinciebestuurders de kop, de gouverneur incluis. Die is overigens, met dank aan oud-collega en vriend Andries Heidema, CdK in Overijssel, weer onder de pannen als waarnemend burgemeester van Enschede.

 

puin ruimen

Nadat Bovens moest opstappen verscheen Johan Remkes ten tonele om in Limburg ‘puin te ruimen’. Dat had hij kort daardoor ook al gedaan in Den Haag toen burgemeester Pauline Krikke aftrad wegens de bestuurlijke chaos met de ‘vreugdevuren’ in Scheveningen die het vissersdorp bijna in de as hadden gelegd. Krikke is goed in het sociale verkeer op straat en in de kroeg, maar had een hoop ellende veroorzaakt in het lokale bestuur en veel ruzie gemaakt op het stadhuis. Wie er ook na haar was aangetreden, hij of zij was per definitie een succesnummer geworden. Wat Remkes tot stand gebracht heeft in Den Haag kan niemand precies uitleggen, behalve dat hij ‘de rust heeft teruggebracht’. Datzelfde wapenfeit wordt hem ook toebedeeld in Limburg. Het is hem van harte gegund, maar het maakt de huidige informateur nog niet tot een bestuurlijke krachtpatser, wel tot een man die de kunst verstaat van imagebuilding, daarbij flink geholpen door een exotische tongval, houterige tred en zelfgerolde shagjes, bij voorkeur te roken in een fietsenhok.

 

geknipt

Toch is hij geknipt voor zijn huidige bijrol – de man is nog steeds primair CdK in Limburg tot er een kroonbenoemde gouverneur aantreedt. Remkes heeft niets meer te verliezen, tenzij hij te lang blijft doormodderen en is mede daarom geen ‘pleaser’. Zijn horkerige omgangsvormen zijn exact waar in deze formatiefase behoefte aan is. Op de Zwaluwenberg was hij de enige die kritische noten kraakte over het samenzijn, erkende dat Kaags aftreden en de manier waarop dat ging de zaken ernstig hadden gecompliceerd en niet fabuleerde dat het een topbijeenkomst was geweest. In die zin was hij een verademing voor de deur van het muffe kasteel.

 

Het duurt te lang” sprak de veteraan. En zo is het maar net. Nu nog definitief de stekker eruit met een glashelder eindrapportje over de verziekte sfeer in dat groepje politieke ruziemakers en Remkes kan weer bonuspunten bijschrijven op zijn imagokaart. Zelfs Hans Wiegel pleit inmiddels voor nieuwe verkiezingen, dus wat houdt ons nog tegen?

 

Geert Dales

20 september 2021

(aan/afmeldingen voor updates op deze website via www.geertdales.com/contact)

 

 

 

RUTTE-IV KOMT, MAAR PAS NA VERKIEZINGEN

Nieuw voor Kaag: in de politiek wordt altijd afgerekend

 

Laat ik in de golven van negativisme die neerdalen over Sigrid Kaag iets positiefs over haar zeggen. Met haar aftreden handelde ze naar wat ze zei. Dat is bepaald niet vanzelfsprekend in de Nederlandse politiek. Pim Fortuyns motto “ik zeg wat ik doe en ik doe wat ik zeg” vindt doorgaans weinig navolging.

 

Kijk maar naar Liliane Ploumen (PvdA), Jesse Klaver(GroenLinks) en Gert-Jan Segers (CU). Op 1 april 2021 schreeuwden ze om het hardst dat VVD-leider Rutte niet deugde en moest oprotten. Een paar weken later stonden ze met de pet in de hand bij hem op de stoep om mee te mogen doen met zijn nieuwe kabinet. Dat het inmiddels anders is geworden heeft niets met oprechte keuzen te maken en alles met het opportunisme waarvan de politiek aan elkaar hangt.

 

In die zin is Sigrid Kaag een verademing in Haagse kringen. Toch brengt het haar en ons helemaal niets. Omdat je met recht-door-zee en consequent handelen en het etaleren van superieure kennis nu eenmaal niet ver komt in onze egalitaire –niet te verwarren met elitaire- politieke cultuur waar IQ veel minder gewaardeerd wordt dan EQ en koffie drinken, smoezen, konkelfoezen, ritselen en regelen de standaard zijn.

 

professional in de wereld, amateur in Nederland

In die cultuur gedijt een type als Sigrid Kaag slecht. Door zich in de Haagse politiek te begeven en niet de minste kameleonistische neigingen te vertonen heeft zij zichzelf volledig buitenspel gemanoeuveerd. Haar tegenvallende optreden in de Afghanistan-kwestie speelde uiteraard een rol, maar Ank Bijleveld is een veel grotere knoeier. Toch zat die al sinds 1989 (!) op het pluche als Kamerlid, burgemeester, staatssecretaris, Commissaris der Koning(in) en minister. Omdat zij het spel en de regels wel begrijpt.

 

Sigrid Kaag mag een professional zijn in de wereld, in Nederland is zij een amateur’ (www.geertdales.com/kaag, 8 september 2021). Kaags uitleg en toepassing van het begrip ‘motie van afkeuring’ is een hernieuwde blijk van haar onbekendheid met de politieke mores in ons land. Velen voor haar hebben zo’n motie aan de broek gekregen –laatstelijk nog de premier zelf- en begrepen wat die betekent: een gele kaart. Niet nog een keer zo’n fout maken anders lig je eruit. Twee gele kaarten komt overigens ook dikwijls voor. Kaag maakte van de gele meteen een rode kaart. Eerst voor Rutte, die zich er niets van aantrok, daarna voor zichzelf. Ze kon ook niet anders na de grote broek (‘hier scheiden onze wegen’) die ze op 1 april aantrok. Het hoongelach zou oorverdovend geweest zijn.

 

afrekenen in de politiek

Er is nog een wetmatigheid die Sigrid Kaag niet in de smiezen heeft. In de politiek wordt altijd afgerekend. Vroeg of laat. Met Kaag werd al vroeg afgerekend. Door de steun voor de motie van afkeuring van de CU, waar men uiteraard niet de onbeschofte manier vergeten was waarmee Kaag hen eruit werkte als mogelijke coalitiepartner (’roestige auto’). Soms komt de afrekening laat, zoals met Halbe Zijlstra, wiens tegenstanders die wisten dat zijn Poetin-datsja gepoch op een VVD congres flauwekul was, een unieke kans kregen hem onderuit te trekken toen hij minister van buitenlandse zaken werd. Oud Shell-topman Jeroen van der Veer mocht de klus klaren. Het zwaard werd aangereikt vanuit de politiek. Toen Zijlstra’s vriend Rutte hem een tijdje later een leuke baan bij de Wereldbank in Washington wilde bezorgen werd nog een keer afgerekend met de charlatan door een vroegtijdig lek vanuit ambtelijke kring, waarna verzet kwam tegen de benoeming van iemand die voor die functie helemaal de kwalificaties niet bezat. Sindsdien slijt hij zijn dagen in een anonieme baan bij bouwbedrijf VolkerWessels.

 

grote mevrouw

Als Kaag dit allemaal zou weten en begrijpen kan ze zien aankomen wat haar nog meer te wachten staat. De enorme pot stroop die premier Rutte na Kaags aftreden voor de camera’s hanteerde sprak boekdelen. “Zij is een grote mevrouw die met Assad heeft onderhandeld. Zij is een vooraanstaand en wereldwijd gerespecteerde minister van buitenlandse zaken” kwezelde de MP over de vrouw die amper drie maanden dat ambt had bekleed. Wie goed keek naar het gezicht van Mark Rutte kon de gedachten lezen. Die zeiden heel wat anders dan de woorden die over zijn lippen rolden.

 

Professional Rutte vergeet de Schoo-lezing van Kaag (‘Rutte is een politieke ritselaar’) nooit. De afrekening komt zodra het hem past. De Houdini van de Nederlandse politiek Mark Rutte ziet als geen ander welke unieke kans Sigrid Kaag hem geboden heeft om door te stoten naar zijn vierde kabinet, zonder het gedoe met fractiefusies en gepalaver over een minderheids- of extraparlementair kabinet. Allemaal flauwekul die hij achter zich kan laten nu Sigrid de ministeriële benen heeft genomen. 

 

Als Kamerlid en fractievoorzitter van D66 moet Kaag nu niet slechts voor een deel van haar tijd, maar full-time de politica uithangen. Een rol die haar, zoals gebleken is, helemaal niet past. Zij staat nu op gelijke hoogte met Geert Wilders, Thierry Baudet, Esther Ouwehand, Wybren van Haga, Farid Azarkan, Sylvana Simons, Liane den Haan. En met Caroline van der Plas van de BoerBurgerBeweging die Kaag tijdens het Afghanistan-debat nog zo neerbuigend en opzichtig deed zuchten toen ze de namen voorlas van alle in Uruzgan omgekomen militairen.

 

Het regeringsvliegtuig is vervangen door een fiets. Geen vrijdagavondborrel op Downing Street 10, maar thuis een glaasje witte wijn van Gall&Gall. Niet volgende week naar New York voor de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties, maar naar de Tweede Kamer voor de Algemene Politieke Beschouwingen. En dan niet in vak K, maar op een stoeltje van de D66-fractie. Daar word je nederig van, maar nederigheid is aan Sigrid Kaag niet besteed.

 

Rutte-IV en functie elders voor Omtzigt

Sigrid heeft nu de handen vrij en dat kan een doorbraak in de formatie betekenen” sprak D66-veteraan en oud-Kamerlid Bert Bakker bij omroep WNL. Inderdaad, maar op een andere manier dan Bakker bedoelde. In het haar totaal wezensvreemde universum van de Haagse kaasstolp komt Sigrid Kaag met haar harde, empathieloze en hautaine optreden nergens. Mark Rutte heeft Kaag na haar Schoo-lezing definitief afgeschreven. Collegiale bijstand is niet meer vereist. Hij laat haar helemaal los en hoeft alleen maar achterover te leunen en toe te kijken hoe zij verder ontspoort in het Haagse labyrint waar ze de weg niet kent en geen vrienden heeft gemaakt.

 

Peilingen tonen de marsroute. Die leidt naar nieuwe verkiezingen, waarbij Rutte opnieuw de VVD-lijst aan zal voeren en D66 niet om Kaag en haar nieuwe leiderschap heen kan. Met Omtzigt erbij zal een heel nieuw en drastisch gewijzigd speelveld ontstaan. De VVD wordt wederom de grootste partij. Lang heb ik betoogd dat een kabinet Rutte-IV er niet komt (www.geertdales.com/jan-for-president). Dat standpunt herzie ik. Rutte-IV treedt toch aan. Na de verkiezingen. In 2022. D66 lijdt een smadelijke nederlaag. Omtzigt krijgt alsnog zijn functie elders. Kaag verdwijnt in een internationale baan, waarna wij nooit meer iets van haar vernemen. Zoals we ook vroeger in Nederland nooit iets van haar vernamen.

 

Geert Dales

17 september 2021

(aan/afmeldingen voor updates op deze website via www.geertdales.com/contact)

 

 

 

 

OVER NEPOTISME KAN PRESIDENT SANTOKHI NEDERLAND NOG EEN LESJE LEREN

 

OVER NEPOTISME KAN PRESIDENT SANTOKHI NEDERLAND NOG EEN LESJE LEREN

 

De Surinaamse president Chandrikapersad Santokhi was in Nederland. De man staat voor een welhaast onmenselijke opgave om zijn verscheurde, failliete en getraumatiseerde land hoop en perspectief te bieden. De meervoudig veroordeelde crimineel en oud-president Desi Bouterse ademt in zijn nek met een privé-wapenarsenaal dat duidelijk maakt wat gebeuren kan mocht de nieuwe president zijn tanden laten zien.

 

Ik ben geen Surinamekenner, maar een tiental bezoeken aan dat land hebben wel enig beeld gegeven van de raciale complexiteit en schaalproblemen waarmee elk bestuur daar te maken heeft. Qua bevolkingsomvang is Suriname vergelijkbaar met een G4-gemeente in Nederland. Ons-kent-ons is troef, met de bijbehorende kinnesinne, afgunst en strijd. En dat in een heftigheid en historische beladenheid die wij in Nederland niet kennen..

 

nepotisme

In het tv-programma ‘College Tour’ van Twan Huijs (https://kro-ncrv.nl/programmas/college-tour) werd Santokhi aangevallen op zijn vermeende nepotisme. Zo zou hij onder meer zijn echtgenote Melissa Seenacherry baantjes hebben bezorgd als kabinetsdirecteur en commissaris bij het staatsoliebedrijf. De president accepteerde de kritiek, maar vroeg begrip voor de omstandigheden waaronder hij moest werken. Er zat niets anders op dan vertrouwelingen op posities te zetten. Maar ooit moest dit anders.

 

Hé, dacht ik. Heb ik dat wel eens horen zeggen door Nederlandse hoogwaardigheidsbekleders, of zijn in ons land familiaire betrekkingen eigenlijk heel normaal en kraait er geen haan naar, terwijl de president van Suriname zich er in een prominent Nederlands televisieprogramma voor moet verantwoorden?

 

familiaire betrekkingen

Lang geleden hadden we de CDA-Europarlementariër en latere minister Hanja Maij-Weggen die met haar Europese onkostenvergoeding dochter Hester, later onder meer wethouder, interim burgemeester en gedeputeerde, in dienst nam. Recent bleek CDA-Europarlementariër Toine Manders zijn schoonzoon een baan bij het Europees Parlement te hebben bezorgd. (https://www.hpdetijd.nl/2021-05-12/cda-top-verbolgen-over-inhuren-schoonzoon-door-europarlementarier-toine-manders/)

 

Voormalig VVD-minister Frank de Grave had zijn echtgenote Dorienke weliswaar niet in dienst, maar dat zij carrière maakte als VVD gemeenteraadslid in Amsterdam en Statenlid in Noord-Holland stond niet los van haar achternaam. Ingrid de Bondt was niet alleen VVD-raadslid, wethouder, dijkgraaf en gedeputeerde, maar ook de partner van toenmalig VVD-leider Halbe Zijlstra. Zoals Bert Wijbenga, tot voor kort VVD-wethouder in Rotterdam en nu de nieuwe burgemeester van Vlaardingen, de partner is van Cora van Nieuwenhuizen, de oud-VVD minister die binnenkort lobbyist wordt voor de energiesector. Voormalig VVD-minister Loek Hermans bracht dochter Carolien in als assistent van VVD minister-president Mark Rutte, alsmede haar zus Sophie, de huidige leider van de VVD-fractie in de Tweede Kamer. Dergelijke nepotistische verbindingen zien we in meerdere partijen. Denk maar aan de erfopvolging in de SP-familie Marijnissen. Ik zeg niet dat deze mensen incompetent zijn. Ik zeg ook niet dat familieleden geen parallelle loopbaan mogen maken in de politiek of het openbaar bestuur.  Maar niemand maakt mij wijs dat de familiebetrekkingen niet behulpzaam zijn geweest. 

 

We gaan een treetje hoger. Toen Willem-Alexander koning werd benoemde hij zijn neef Maurits tot adjudant in buitengewone dienst, onder bevordering tot kapitein-luitenant ter zee van de Koninklijke Marine. Onbezoldigde functies, maar dat is die van Meelissa Seenacherry-Santokhi als kabinetsdirecteur van de president van Suriname ook. Een paar jaar later beëdigde de koning zijn neef Jaime, zoon van tante Irene, tot ambassadeur bij de Heilige Stoel. Ongetwijfeld op basis van diens kwaliteiten, maar zijn achternaam en herkomst waren een duchtige impuls voor zijn vlotte promotie tot de ambassadeursrangen. Koningsbroer Constantijn werd, op voorspraak van VVD-prominent Neelie Kroes, door VVD-minister Henk Kamp benoemd tot ‘speciale ambassadeur voor start-ups’. Vast en zeker vanwege zijn competenties, die ik geenszins betwijfel. Maar de familieband hielp ook. Maxima Zorreguieta, bankemployé te New York, zou nooit haar hoge VN-functie gekregen hebben als zij niet was getrouwd met de koning van Nederland. Alle functies die Pieter van Vollenhoven, hoe getalenteerd de man ook is, verwierf -inclusief zijn professoraat aan de Technische Universiteit Twente- dankte hij aan zijn huwelijk met de zus van de toenmalige koningin. En gelooft u echt dat prinses Margarita, nicht van de koning, haar kersverse lidmaatschap van de Raad van Commissarissen bij het beursgenoteerde Koninklijke Porceleyne Fles, beter bekend als Royal Delft, te danken heeft aan "haar deskundigheid op het gebied van design en productontwikkeling", zoals president-commissaris Marc Udink -zoon van oud-minister Berend Jan Udink, maar dat terzijde- met droge ogen beweerde?

 

pot en ketel

Moraal van dit verhaal: niet als ketel de pot verwijten zwart te zijn. President Santokhi verdient vooralsnog steun en sympathie. Dat hij in de kleine en complexe Surinaamse samenleving leunt op vertrouwelingen is voorstelbaar. Als hij dat ooit verandert kan Suriname wat dit betreft een voorbeeld zijn voor de voormalige kolonisator.

 

Geert Dales

15 september 2021

(aan/afmeldingen voor updates op deze website via www.geertdales.com/contact)